Geneza projektu

O konieczności stworzenia oferty przeznaczonej dla osób  starszych  wskazują zarówno dane demograficzne jak również różnorodne statystyki dotyczące tej grupy wiekowej żyjącej w naszym mieście. W Tarnowie bowiem od lat obserwuje się proces starzenia się mieszkańców. Wg. informacji z Banku Danych Regionalnych osoby powyżej 60 lat w powiecie tarnowskim to aż 33% mieszkańców - 53 021 osób (40% / 60% - kobiety) a w samym mieście Tarnów 27% mieszkańców, czyli 35 956 osób (38% / 62% - kobiety). Do 2006 r. samorząd wojewódzki prowadził “Wojewódzki Program Polityki i Pomocy Społecznej wobec Starości”. Od blisko 6 lat dokument ten utracił rangę i działania zostały wcielone do puli programów ROPS. Według publikacji ośrodka z 2011 r. pt. “Mapa pomocy osobom starszym Poradnik dla seniorów, ich rodzin, opiekunów i kadry pracującej z osobami starszymi” wśród małopolskich seniorów przeważają młodsze kategorie wiekowe. Największą grupę (42,2%, tj. 207 326 osób), stanowią emeryci w wieku do 69 roku życia, przeważnie samodzielni i mobilni, którzy wg terminologii socjologicznej często nazywani są „młodymi – starymi”.

  • Choć wydłużenie czasu życia stanowi niewątpliwie pożądane  osiągnięcie cywilizacyjne, związane ze wzrostem poziomu życia, postępem medycyny i funkcjonowaniem systemu zabezpieczenia społecznego, to należy pamiętać, że wraz z wiekiem dochodzi do obniżenia zdolności ruchowej wynikającej z czynników związanych ze starzeniem się i niepełnosprawnością, dlatego konieczne jest stworzenie oferty, która będzie dostosowana do potrzeb i  możliwości seniorów, szczególnie tych, którzy chcą pozostać jeszcze długo sprawnymi i aktywnymi zarówno pod względem fizycznym, jak również społecznym. Chcą nadal – po zakończeniu pracy zawodowej  - czuć się potrzebnymi i pełnowartościowymi członkami naszej małej ojczyzny. Chcą służyć swoją wiedzą i doświadczeniem szerszemu gronu społeczności lokalnej  - nie tylko dzieciom i wnukom. Ale oczekują również, że ta społeczność zainteresuje się ich potrzebami i oczekiwaniami, dostrzeże je i zechce ich wspierać w codziennej aktywności życiowej, wykorzystując w tym celu potencjał tkwiący zarówno w instytucjach i organizacjach pozarządowych, mających w swych statutach zapisaną szeroko pojętą działalność społeczną, jak i w przedstawicielach młodego pokolenia. Nie można bowiem zapominać, iż człowiek starszy zawsze pozostaje aktywnym podmiotem polityki społecznej.